The Judiciary’s Role in Complete Justice | நீதித்துறையும் முழுமையான நீதியும்
The Judiciary’s Role in Complete Justice | Article 142 நீதித்துறையும் முழுமையான நீதியும்
முழுமையான நீதியை வழங்குவதில் நீதித்துறையின் பங்கு (சட்டப்பிரிவு 142)
முன்னுரை: சமீபத்தில் உச்ச நீதிமன்றம், தேசிய நெடுஞ்சாலைகளில் பாதுகாப்பாகப் பயணிக்கும் உரிமையை ஒரு அடிப்படை உரிமையாக (Fundamental Right) அறிவித்துள்ளது. இந்த உரிமை, இந்திய அரசியலமைப்பின் சட்டப்பிரிவு 21-ன் (Right to Life) கீழ் ஒருங்கிணைந்த பகுதியாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பு, அரசியலமைப்பின் சட்டப்பிரிவு 142 வழங்கும் “முழுமையான நீதி” (Complete Justice) என்ற கருத்தாக்கத்தை மீண்டும் முக்கியத்துவப்படுத்தியுள்ளது.
சட்டப்பிரிவு 142: முழுமையான நீதி (Complete Justice)
- அடிப்படை: இந்திய அரசியலமைப்பின் 142-வது பிரிவு, உச்ச நீதிமன்றத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான அதிகாரத்தை வழங்குகிறது. இதன்படி, தனது முன் நிலுவையில் உள்ள எந்தவொரு வழக்கிலும் “முழுமையான நீதியை” நிலைநாட்டத் தேவையான எந்தவொரு உத்தரவையும் அல்லது தீர்ப்பையும் உச்ச நீதிமன்றம் பிறப்பிக்கலாம்.
- அரசியலமைப்பு பாதுகாப்பு வால்வு (Constitutional Safety Valve): தற்போதுள்ள சட்டங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட தீர்வினை வழங்கத் தவறும்போது, அந்த சட்ட இடைவெளிகளை நிரப்ப இந்த அதிகாரம் பயன்படுகிறது. எனவே, இது அரசியலமைப்பின் பாதுகாப்பு வால்வாகச் செயல்படுகிறது.
முழுமையான நீதியின் முக்கிய அம்சங்கள்
- எஞ்சிய அதிகாரம் (Residuary in Nature): இந்த அதிகாரம் எஞ்சிய தன்மையைக் கொண்டது. சட்டங்கள் மௌனமாக இருக்கும் போதோ அல்லது குறைகளைத் தீர்க்க முடியாத போதோ இது பயன்படுத்தப்படுகிறது.
- இயற்கை நீதி மற்றும் நியாயம் (Natural Justice & Fairness): இது நடைமுறைச் சட்டங்களின் கடுமையான கட்டுப்பாடுகளைத் தாண்டி, ‘சட்டத்தின் உரிய செயல்முறை’ (Due process of law) மற்றும் ‘நியாயத்தை’ (Fairness) உறுதி செய்யும் வகையில் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
- உயர் நீதிமன்றங்களுடனான ஒப்பீடு: அனில் குமார் ஜெயின் எதிர் மாயா ஜெயின் (2009) வழக்கில், அரசியலமைப்பின் 226-வது பிரிவின் கீழ் உயர் நீதிமன்றங்களுக்கு உள்ள அதிகாரம், உச்ச நீதிமன்றத்தின் 142-வது பிரிவின் அதிகாரத்திற்கு இணையானது அல்ல எனத் தெளிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளது. உயர் நீதிமன்றங்கள் நீதியை வழங்க முடியும் என்றாலும், உச்ச நீதிமன்றத்தின் அதிகார வரம்பு மிகவும் பரந்தது.
சமீபத்திய தீர்ப்பின் பின்னணி: நவம்பர் 2025-ல் நடந்த இரண்டு சாலை விபத்துகளை (34 பேர் பலியான சம்பவம்) தாமாக முன்வந்து (Suo motu) விசாரணைக்கு எடுத்துக் கொண்ட உச்ச நீதிமன்றம், “பாதுகாப்பான மற்றும் நன்கு பராமரிக்கப்படும் சாலைகள் இனி அரசின் கொள்கை இலக்கு மட்டுமல்ல, அது அரசின் அரசியலமைப்புக் கடமை” (Constitutional obligation) என்று வலியுறுத்தியுள்ளது.
விமர்சனங்களும் கவலைகளும் (Cause for Controversy):
- நீதித்துறை எல்லை மீறல் (Judicial Overreach): சட்டப்பிரிவு 142-ஐப் பயன்படுத்துவது சில நேரங்களில் நீதித்துறை எல்லை மீறலாக விமர்சிக்கப்படுகிறது.
- அதிகாரப் பிரிவினைத் தத்துவத்திற்கு முரண் (Separation of Powers): இது சட்டமன்றம் (Legislature) மற்றும் நிர்வாகத்துறையின் (Executive) அதிகார வரம்பிற்குள் ஊடுருவி, ஜனநாயகத்தின் அடிப்படைத் தத்துவமான அதிகாரப் பிரிவினையை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகிறது என்று விமர்சகர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.
முடிவுரை:
மாறிவரும் சமூக, பொருளாதார மற்றும் அரசியல் சூழல்களுக்கு ஏற்ப நீதியை நிலைநாட்ட சட்டப்பிரிவு 142 மிகவும் அவசியமான ஒன்றாகும். எவ்வாறாயினும், ஹித்தேஷ் பட்நாகர் எதிர் தீபா பட்நாகர் (2011) வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம் கூறியது போல், இந்த அசாதாரண அதிகாரத்தை மிகுந்த கவனத்துடனும், எச்சரிக்கையுடனும் (extraordinary care and caution) மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டும். அப்போதுதான் நீதித்துறையின் மீதான மக்களின் நம்பிக்கை பாதுகாக்கப்படும்.
